Quid Anorexia Nervosa?
23 november 2010
Anorexia nervosa (afgekort AN) betekent letterlijk 'gebrek aan eetlust door nerveuze oorzaken'. Maar de naam is misleidend, omdat de patiënten met AN geen gebrek aan eetlust hebben, maar juist doelbewust proberen hun hongergevoel te onderdrukken. Daarom zou anorexia eigenlijk beter 'magerzucht' of 'lijnziekte' genoemd worden, want de patiënten hebben een onweerstaanbare drang om af te vallen. Ze tellen voortdurend calorieën en tobben over wat ze wel of niet gaan eten. Hoewel anorexia-patiënten wel bij anderen opmerken dat die te mager zijn, blijven zij hun eigen toestand tegenover zichzelf en anderen vaak lang ontkennen. Ze proberen hun eetgedrag en de lichamelijke gevolgen daarvan voor anderen verborgen te houden uit angst voor druk en opmerkingen om aan te komen.
Wat kan je er aan doen?
Wat men aan eetstoornissen kan doen is een tijdige onderkenning. Vermits het typisch is voor anorexia dat er geen ziekte-inzicht is en dat ze zich schamen voor hun eetgedrag en dit dan ook zo lang mogelijk trachten te verbergen, speelt de ‘alertheid’ van de omgeving een belangrijke rol. Hoe sneller die het gedrag van dochter of partner juist kan inschatten en de ernst van de problematiek kan onder ogen zien, hoe sneller kan ‘ingegrepen’ worden om ‘hulp’ te zoeken. Als dit zou leiden tot een behandeling, maakt dat de prognose gunstiger. Daarna wordt best verwezen naar een gespecialiseerde pedagoge in een Centrum voor geestelijke gezondheidszorg (CGG). Deze zal de patiënt(e) opvolgen en begeleiden in samenwerking met de huisarts, de school en de ouders.
Waarom is anorexia vooral bij jonge mensen gevaarlijk?
Ondanks het feit dat de body mass index (BMI), een goed instrument blijft om de evolutie van het gewicht in te schatten, toch is de BMI een slechte graadmeter voor de vetreserves van een kind. Bij adolescenten is de BMI geen betrouwbare indicator van de veranderingen in vet-, eiwit- en koolhydratenreserves. Hier moet de verwachte groeicurve mee in rekening gebracht worden. Daarom ook is het vlugger aangewezen om over te gaan tot bloedanalyses, zeker in het geval de anorexie gepaard gaat met boulemie en braken. Dit versterkt immers de kans op elektrolytenstoornissen en dus het gevaar op hartritmestoornissen. Anorexia is niet alleen een ziekte die een slepend probleem vormt voor de hele familie, ze is ook dodelijk. Daarom verdient ze de nodige aandacht en kan ze niet zomaar met enkel gewichtscontrole en donderpreken van de huisarts aangepakt worden.
