Reageer op reactie
Good Morning Beijing 4. De Chinese huisarts
Ingezonden door Harrie Dewitte op di, 20/04/2010 - 11:44
Wei is een van de 4 “huisartsen” in een eerstelijnspost op het platteland van Wuhan. Er is ook een verpleegster en iemand doet het onthaal en onderhoud. Het centrum is ondergebracht in een ruimte die diende als een kleine winkel zoals er veel zijn op het platte land.Pover. De deur is eigenlijk een rolluik. Daar staat een onthaalruimte van een 50 tal m². Er staan een tiental stoelen. Er zitten 4 personen aan een infuus met geneesmiddelen. Terwijl het infuus loopt kijken ze naar een flatscreen TV. Een cadeautje van de lokale overheid. In een tweede ruimte staan 3 bedden. Patiënten die te ziek zijn om thuis te blijven en geen geld genoeg hebben voor het ziekenhuis kunnen daar liggen. Ze krijgen meestal ook medicatie via een infuus. In de streek vanWuhan is er in de winter geen centrale verwarming. Nochtans kan de temperatuur toch dalen tot 3 tot 6 graden overdag. Deze kamer wordt verwarmd. Een derde veel kleinere ruimte is de apotheek. Er staan een paar honderd geneesmiddelen. Veel antibiotica voor intraveneus gebruik, zelfs antibiotica die zeldzaam gebruikt worden. Er staan middelen tegen hoge bloeddruk, tegen koorts, tegen braken, tegen diarree. Verder ontstekingsremmers, medicatie voor het hart en voor de ademhalingswegen. Ze zijn allemaal van Chinese makelij. De prijzen bedragen tussen de 10 en 40 yuan, of tussen de één en vier €. Er staan ook heel wat traditionele geneesmiddelen voor verkoudheden, voor maagzweer, voor diarree, voor astma, voor allergie. De patiënt moet deze geneesmiddelen zelf betalen. De huisarts krijgt 30% van de verkoopprijs. In de geneesmiddelensector is er op het eerste zicht een serieus probleem. Zo werden er op één jaar meer dan 10.000 geneesmiddelen op de markt gebracht. Als je weet dat we in België er al veel te veel hebben, en we hebben er in totaal maar zo’n 8.000! De Chinezen hebben, of liever hadden er een bedoeling mee. Ze wilden zoveel mogelijk een eigen farmaceutische industrie ontwikkelen. En daar zijn ze in geslaagd. Er zouden meer dan 24.000 verschillende bedrijven zijn die geneesmiddelen maken. Inbegrepen de traditionele geneesmiddelen op basis van kruiden. Een groot probleem echter is nu de controle over de kwaliteit, de prijs en een wetenschappelijk voorschrijfgedrag. We zullen Dirk Vanduppen eens sturen. Zo’n 10.000 bewoners doen af en toe een beroep op deze artsen. Een moeder komt binnenlopen met een kindje dat haar medicijn niet wil innemen. De verpleegster dient het toe en moeder en kind verdwijnen. De kliniek is open van 8 uur ’s morgens tot 22h ’s avonds. 7 dagen op 7. De artsen werken er 3 dagen na mekaar van 8 tot 22h en hebben nadien een dag vrij. De vier artsen zien zo’n 60 tal patiënten per dag. Je kan dat niet vergelijken met een consultatie zoals wij dat gewoon zijn. Het onderzoek beperkt zich tot het luisteren naar de klachten van de patiënt, eventueel eens in de mond kijken en de bloeddruk meten. Een lichamelijk onderzoek doen ze nauwelijks, zeker niet systematisch. De meeste patiënten komen met een recept van een dokter in het ziekenhuis. Omdat de medicatie in het ziekenhuis voor de meeste patiënten te duur is, komen ze naar hier, waar ze de medicatie krijgen. Er wordt geen dossier bijgehouden. Niet op computer en ook niet op papier. Alleen de recepten moeten ze bijhouden. De rekening. Er is helemaal geen verplichting voor de inwoners om zich in te schrijven bij een arts. De patiënt betaalt, zoals bij ons, direct aan de arts, zowel voor de consultatie als voor de geneesmiddelen. Dat is ongeveer een 12 Yuan per consultatie. De artsen verdienen tussen de 4000 en 5000 yuan. Dat komt neer op ongeveer 480 € per maand. Dat is meer dan de gemiddelde Chinees, maar minder dan wat een intellectueel verdient in Beijing. De kosten voor het dagelijks leven zijn op het platte land en in kleine steden véél lager dan in Beijing. De patiënten krijgen 30% terugbetaald door de nieuwe coöperatieve plattelandsverzekering. De rest moeten ze zelf betalen. De opleiding De basis-opleiding is eigenlijk die van een verple(e)g(st)er. Die duurt 3 jaar. Nadien krijgen ze een jaar opleiding over veel voorkomende ziektes en moeten ze een jaar stage volgen in een ziekenhuis. Nadien krijgen ze hun licentie van “huisarts” en mogen ze beginnen. Ofwel beginnen ze zelf een kliniek ofwel sluiten ze aan bij een bestaande kliniek. De Chinese Regering heeft recent beslist dat ze op korte tijd 300.000 bijkomende “huisartsen” wil opleiden voor het platte land. In België hebben we grof geschat één voltijdse huisarts op 1.000 patiënten. Indien ze er China evenveel zouden willen hebben als bij ons, dan hebben ze er 1,3 miljoen nodig. Er is dus heel wat werk aan de “opleidingswinkel”.
