Medicine for the People goes international

Ingezonden door Elly Van Reusel op zo, 03/07/2011 - 23:55

Zeg nooit, zolang je leeft, "alles staat vast"

Of zoiets, staat er op het kaartje van Ludo Martens, ter gelegenheid van zijn afscheidsviering ("Tribute" , eresaluut zeggen de filippijnse kameraden die altijd iets formeler zijn). Een mooie plechtigheid, Kris Merckx leest over de geschiedenis, dat Geneeskunde voor het Volk een goed idee was, maar het beste idee was toch een partij oprichten. Tja, de kameraden van weleer, zulke beslissingen nemen op een leeftijd waarin ik me afvroeg welke kleren ik moest dragen naar een concert van The Exploited. Maar ik wijk af. Ik sloop weg van de herdenking die laatste zondag van juni want Guido Gorissen had gebeld: of de pers verwittigd kon worden over de ontwikkelingen op de vloot naar Gaza. Dit is moeilijker. Ik kom van een familie die houden van de staat Israël en ik houd van mijn familie. Hoewel ik een -op het genante af - vrijlijk postgedrag op facebook vertoon doe ik een beetje aan zelfcensuur. Niets over de boosheid van de 20000 euro hulpgoederen voor Gaza die vastliggen in een griekse haven. Nauwelijks laten merken hoezeer ik in mijn gat gebeten ben door de allegaties van NVA dat we op schok zijn met terroristen. Dat ze dat dan in september maar eens komen uitleggen voor de patiënten die Guido met legendarisch geduld en zachtaardigheid al 35 jaar non-stop behandeld de helft van hen stemt ongetwijfeld NVA, denkend dat het leven beter wordt zonder die vervelende walen.

De Filippijnen dan, dat is makkelijker. Hoewel. Het is 2,5 jaar geleden nu dat we Manilla verlieten: de kinderen Hannah en Boaz, mijn man en ik. Ons eenvoudig leven in een huisje, matrasjes op de grond, het toilet is de badkamer en er staat een emmer met een schepje. Omarmd door de volksbeweging. Bewegend als een ge-importeerde (zonevreemde of hoe noemen biologen dat?) vis in de sloppenwijken bij de gezondheidswerkers. Daar was ik het liefst. En op betogingen. Af en toe een beetje buitengesloten (zoals in mijn favoriet karaoke-nummer "Creep"), ik heb ook veel aan Gabriela-zagen gedaan die dagen. Mijn god, wat konden die filippijnse feminsten koppig zijn. En meestal te laat, maar daar had ik niet zo een last van. Toen ik terugkwam vonden mijn collegae dat ik veranderd was, en ik vond dat zij veranderd waren. De patiënten waren hetzelfde gebleven: vertrouwd en er viel veel verhaal te halen. Hoe alhier medische dienstverlening koppelen aan sociale strijd, dat vroeg ik me af. Want na consultaties met 80 ondervoede kinderen op een dag, wilde ik dit economisch systeem genaamd imperialisme echt kapot. Het mocht wat duren, maar het moest eraan. Die strijd bleek in België over verbouwingen te lopen van onze groepspraktijk die de knulligheid van de jaren '60 definitief afwierp en een modern design-gebouw werd. Ik heb nog altijd trauma's over de discussies over de kleur van de gordijnen. Ik koester nog altijd met warmte de sfeer van de vrijwillige gordijn-naaisters Lisette, Monique, Mie, Maria, Brigitte, Aida, Nesrin. Monique is ondertussen te jong gestorven, Lisette haar sjakos werd toen nog gepikt door zigeuners die ik 10 jaar lang gezondheidszorgen had gegeven, met overgave die GVHV zo kenmerkt, de dokter als kameraad... Ik twijfel nog altijd aan mijn praktische vaardigheden omdat ex-scheepshersteller Cois al rap gezien had dat hij mij beter de hoekjes die niemand zou zien, liet schilderen, terwijl de rest van de jonge garde wel feeling bleek te hebben met planning, bureaus, T-profielen, bezetting, inrichting. Bij de verbouwingen van eigen huis is het allemaal nog erger, want geen collectief om me in het gareel te houden.

Laat ik dus allemaal een maand achter: collectief, praktijk, kinderen, man, scheepsherstellers, zigeuners, de Gaza-campagne, verbouwingen,... voor 1 maand Filippijnen. Daar wou ik eigenlijk toe komen. Dat ik op het ILPS (International League of People's Struggle) een presentatie mag geven. "Confronting the socio-economic, political and cultural factors affecting health". Ik ben ruim op tijd begonnen. Ik ben veel te laat klaar. Gelukkig weegt men discipline en efficiëntie anders in de Filippijnen, troost ik mezelf. Aansluitend op 3 dagen ILPS is er een dikke 3 weken groepsbegeleiding voor Intal. Zes "exposurists", jonge mooie mensen die met één oog op zelfontplooiing en één oog op solidariteit, de wijde wereld (in casu Filippijnen) willen intrekken en zich verbinden met het lot van de mensen in de derde wereld. Sign o the times: ze zijn goed met computers (al goed dat ik IT'ers dicht in de buurt heb, anders was ik een zielig IT-analfabetisch kneusje), ze spreken frans, ze hebben gemengde roots (tunesisch, marokkaans, grieks, brits, italiaans). Ze hebben minder illusies in het systeem dan ik had op die leeftijd. En ze roken niet. Misschien ga ik dan toch voor de scheiding tussen café en sigaret. Misschien, na de scheiding van BHV ofzo. Want zeg nu zelf: een dokter die rookt, dat geeft geen pas, zelf al maak ik me er vanaf met boutades ala "tussen weten en veranderen gaapt een kloof" en "behaviour change good, system change better". Ik hou jullie op de hoogte.

Bijlage: