Long live international solidarity
Ingezonden door Elly Van Reusel op zo, 10/07/2011 - 12:09
"Long live international solidarity! Long live international solidarity!" etc. "It's like the last-song-syndrome, you 'll be dreaming about it", zegt Edre, advocaat bij NUPL. We zitten op de 'ILPS- sol night', solidariteitsavonden als deze sluiten menig (zo niet alle) evenementen van de filippijnse volksbeweging af. De ILPS (International League of People's Struggle) sluit de vierde algemene vergadering af, meer dan 300 deelnemers van 48 landen resulterend in een schier eindeloze opvolging van speeches en culturele optredens. Van lokale inheemse volkeren die zingen over land, water en lucht tot rap van amerikaanse migranten. Van griekse volksliederen tot koreaanse hymnes. Van palestijnse spokenword (ramallah underground!) tot het mexicaanse levenslied.Nog meer dan de diversiteit en de vele nationaliteiten werd deze driedaagse conferentie gekenmerkt door een mengeling van democratische procedures en levendig activisme. Op de opening werden parlementairen, een bisschop en de venezolaanse ambassadeur verwelkomt. Onder de deelnemers veel vrouwen die ik kende van hun werk in de sloppenwijken en heel veel jongeren. In 18 werkgroepen werd samen aan teksten gewerkt, amendementen werden besproken, verbeterd of verworpen. Veel moeite werd gestoken in verkiezingen van een nieuwe stuurgroep, compleet met verkiezingsformulieren, tellers, waarnemers etc.
Ik koos voor de werkgroep vakbonden en voor de werkgroep rond gezondheid. De eerste was met 98 deelnemers de grootste werkgroep. Drie uiteenlopende getuigenissen leidden de discussie in. Er was Alexis van de PSUV (de beweging van Hugo Chavez) die enthousiast vertelde over hoe de arbeiders helpen om de efficientie en democratie in de genationaliseerde bedrijven bewaakte. Er was Len, die sinds zijn veertiende in de bouw werkte en nu voorzitter was van een sectorale vakbond voor techniekers in de communicatie-industrie. Hij lichtte toe hoe de Australische regering de huidige economische/financiele crisis probeert te bezweren door te investeren in bouwprojecten. In deze context hadden bepaalde sectoren mits mobilisatie, actie en staking van hun leden gunstige CAO-akkoorden kunnen afdwingen. Er was een griekse activist die vertelde over de vele betogingen in Athene en andere grote steden tegen de sociale achteruitgang. En Elmer Labog, voorzitter van de filippijnse vakbond KMU vertelde over de uitdagingen van de -kleine- filippijnse arbeidersklasse: lage lonen, hoge werkloosheid, repressie en het bestaan van collaborerende vakbonden in een poging van de regering om mensen weg te houden van militante vakbonden. De discussies waren interessant: hoe internationale banden tussen de vakbonden opbouwen, wat is de rol van internationale vakbondskoepels, moeten vakbonden zich ook richten op het organiseren van arbeiders zonder formeel contract (de zogenaamde 'informal workers'). Belgie is met zijn hoge syndicalisatie-graad een -volgens mij- gelukkige uitzondering. Ook leek er nergens zoveel centralisatie van de sectoren te bestaan.
Op de werkgroep van gezondheid zijn er ook 4 presentaties, waaronder die van mij. Martha Roberts, een gezondheidsactiviste van Canada. Ik herken haar verhaal: achteruitgang van toegang tot gezondheidszorgen, hoe vooral ongelijkheid en levensomstandigheden een effect hebben op gezondheid, hoe ze probeert mensen te organiseren om voor hun rechten op te komen. Hoe ze de strijd voor het recht op gezondheid ziet als deel van de strijd voor een rechtvaardigere wereld. "Political power is good for your health" besluit ze nog, alvorens haar 8 maanden oude baby verder te borstvoeden. Julie, een filippijnse doker van COMMED, een organisatie voor 'community based medicine' maakt de link met het imperialisme. Ze doet dat heel levendig, met het hart van een dokter die al veel arbeiderskinderen, vrouwen in de sloppenwijke n en arbeiders onderzocht heeft. En met scherpe analyse werkt ze uit hoe gezondheidszorgen in een kapitalistische wereld geen zorgen zijn maar iets verhandelbaar. Delen dela Paz, professor huisartsgeneeskunde aan de 'University of the Philippines' heeft de cubaanse gezondheidszorg bestudeerd. Ik zie de gezondheidswerkers uit de derde wereld zich proberen voor te stellen hoe het zou zijn voor hen als ze geen ondervoede kinderen zagen, als gezondheidszorg gratis zou zijn. Grappig zijn ook hun verhalen van op het terrein. Zo is er een maleisische vrouw die opleiding geeft op het platteland. "Vrouwen noemen pesticiden medicijnen, en het duurt heel lang voor ik hen kan uitleggen dat er misschien een link bestaat tussen hun werk op de plantage met gifstoffen en de vele misvormingen die we zien." Ze vertelt ook dat de directie van de plantages certificaten krijgt voor 'duurzame' ontwikkeling als ze investeren in onderwijs en gezondheidszorg. Zo werd al menig kliniek opgericht.... en weer verlaten zodra het certificaat binnen was. In Sri Lanka geven vrouwen dan vaak meer dan een weekloon uit aan medicatie, zonder dat duidelijk is of ze werkzaam zijn. En de openbare gezondheidscentra zijn openbaar... tussen 8 en 10 uur 's morgens. Word je daarna ziek, worden gewoon prive-tarieven aangerekend. Ik neem mezelf voor om verder te bestuderen over de vele banden die er zijn tussen gezondheid en dit economisch-politiek systeem.
Tussendoor zie ik veel mensen terug. Zoals Doc Merry van de Morong 43, de gezondheidswerkers die meer dan een jaar in de gevangenis zaten op beschuldiging van betrokkenheid bij de guerilla. We halen herinneringen op aan de leraars van onze kinderen (haar zoon Egoy zat bij mijn dochter Hannah in de klas), de website die onze mannen toen samen maakten en aan de medische missies die we samen deden. Ze is openhartig over hoe ze dat jaar in de gevangenis ervaren heeft. De vermoeidheid, de angst voor haar familie, het schuldgevoel dat ze er niet was voor haar kinderen. Maar ook de sterke punten ("we were like one big family, the political prisonners , we took care of one another, even the prisonners with criminal cases, even the guards", "I did never doubt my actions. I know it is my life to be in the communities, to teach, to give medical care. It was them -the military- who were the wrong-doers."
Het eerste stuk van deze Filippijnen-reis was alvast erg interessant. Het tweede stuk (inleefreis van 5 intal-jongeren) kan je lezen op onze collectieve blog.
