Brigitte, seizoenarbeidster
Ingezonden door Eric Hufkens op vr, 08/07/2011 - 23:43
Hoe lang duurt het eer een mens er helemaal door zit? Die vraag stellen de werkgevers zich niet. In hun honger naar winst voor hun bedrijf, knabbelen ze voortdurend aan de lichamelijke en mentale weerstand van hun personeel. En als die er dan helemaal door zitten komen ze bij de dokter: “Dokter, ik ben ziek…”
Dat komt ook Brigitte, een jonge vrouw van rond de dertig, me zeggen op de consultatie: “Dokter ik ben moe. Zou ik een probleem hebben met mijn hersenen? Ik kan niets meer onthouden. Zo vergeet ik bijvoorbeeld een op de twee keren de pil te nemen. Of zou het aan mijn voeding liggen, want ik ben vegetariër…”
Terwijl Brigitte voor me zit en me haar situatie uitlegt, observeer ik haar. Ze ziet er terneergeslagen uit. Voor ik haar onderzoek, stel ik haar wat vragen. Ik vraag naar haar voedingspatroon. Een slecht uitgebalanceerde vegetarische voeding kan immers leiden tot een tekort aan vitamines. Maar Brigitte volgt geen streng veganistisch dieet, ze eet eieren en kaas en ze drinkt melk. Ze zorgt voor een gevarieerde voeding en eet noten en andere vitaminebronnen. Ik kan haar geruststellen: aan haar voeding zal het niet liggen, want die is wellicht beter dan een “normale” voeding, met te veel vlees en te veel vet.
Ik stel mijn gewone vragen naar mogelijke problemen op een of ander vlak in haar leven: werk, familie, vrienden, hobby’s, haar relatie… Kunnen haar werkomstandigheden oorzaak zijn van de vermoeidheid? “Dat denk ik niet, want ik werk daar nog maar een maand”, antwoordt Brigitte.
Ik blijf toch nog een beetje doorvragen en vraag haar welk werk ze precies doet. Ze werkt als seizoenarbeidster, aan de band, in een bedrijf waar ze kruiden kweken. Ze werkt van 7 uur tot 17 uur en de zaterdag van 7 uur tot 13 uur. Ik reken het even uit: 56 uur per week! Maar die vele werkuren zijn nog het ergste niet. Haar baas scheldt voortdurend op alles en iedereen. Het is erg moeilijk om het werk goed te doen: het wordt slecht uitgelegd en de werkprocedures zijn niet duidelijk. Het is erg stresserend. De werknemer met de hoogste anciënniteit in het bedrijf werkt er zes jaar. Voor de rest is het een komen en gaan. En dat alles voor een inkomen van 1.400 euro (ik reken even na, dat komt neer op 5,60 euro per uur…)
Ik besluit samen met Brigitte dat ze niet aan een hersenziekte lijdt. Het is niets anders dan een alarmkreet van haar lichaam en van haar brein dat onder te veel druk en stress staat. Ze moet rusten om te recupereren.
Als ik ‘s avonds mijn slaatje tomaatje-mozzarella met olijfolie bestrooi met basilicum, kan ik niet anders dan denken aan Brigitte en alle andere seizoenarbeiders…
