Als het verzet zich verenigt
Ingezonden door Eric Hufkens op ma, 17/10/2011 - 00:00
“Ik heb het gevoel dat iedereen tegen mij is”, snikt ze. Meryam kan met moeite haar tranen inhouden.
Meryam is 35 en heeft al een heel leven achter de rug: als jonge vrouw zonder veel opleiding naar ons land gekomen, een vechtscheiding, de verantwoordelijkheid om haar kinderen alleen op te voeden, hier en daar een baantje als kuisvrouw... Kleine jobs die zwaar wegen: haar rug kreeg een slag en vertoont symptomen van slijtage. Door een hernia is de zenuw die tot in haar been loopt, geprikkeld. Zware fysieke arbeid kan niet meer en werd haar formeel verboden door de neurochirurg.
Door deze gezondheidsproblemen moest Meryam stoppen met haar werk als schoonmaakster. Een jaar stond ze op de ziekenkas. Onlangs besliste een comité van drie controledokters van het Riziv een einde te stellen aan haar arbeidsongeschiktheid. Meryam wordt dus teruggestuurd naar de “arbeidsmarkt”. Bijna op hetzelfde moment is de diagnose van een andere specialist die geraadpleegd werd voor evenwichtsstoornissen, formeel: arbeidsonbekwaam!
Ik probeer samen met Meryam structuur te brengen in haar situatie: twee specialisten beoordelen haar werkonbekwaam; de drie artsen van het Riziv vinden dat ze geschikt is voor licht werk; de adviserende arts van de ziekenkas (die ik telefonisch contacteerde) is van oordeel dat er verder niets te bekijken valt in haar geval en stelt al even formeel dat zij onmogelijk opnieuw op de ziekenkas kan terugvallen na de beslissing van het Riziv; de sociaal assistent van diezelfde ziekenkas adviseert haar om zich opnieuw op de mutualiteit te zetten; mijn patiënte ziet de bomen niet meer door dat bos van tegenstrijdige adviezen, maar stelt dat ze best wil werken, als ze een lichte job vindt, aangepast aan haar lichamelijke conditie…
Op zo’n ogenblik wou ik dat ik in mijn dokterstas een toverstokje had dat voor haar een geschikte job kan toveren, liever dan al die injectienaalden, stethoscoop, bloeddrukmeter, enz.
Op de bodem van mijn dokterstas vind ik toch een paar nuttige instrumenten: zelfrespect en een strohalmpje van verzet. Ik verzeker Meryam: het is niet haar schuld dat ze overal uitgesloten wordt, maar wel het systeem dat niet naar behoren functioneert.
De volgende dag neem ik deel aan de dag “De burger activeren” (Capacitation citoyenne), georganiseerd door de medische groepspraktijk van Geneeskunde voor het Volk van Marcinelle en omgeving. Het is een dag waar allerlei basisgroepen, begaan met gezondheid, armoede, enz., van ideeën wisselen. Hier verdedig ik dezelfde idee: “Ons bezighouden met de problemen van de mensen, van diegenen die uitgesloten worden, van de armen, heeft alleen maar zin als we deze mensen tegelijk ook trachten te organiseren tegen dit systeem, dat uitsluiting en armoede produceert. Als we dat niet doen, werken we objectief mee aan de versterking van dit systeem... ” Een standpunt dat de mensen wel eens verbaast. Maar deze keer is de reactie helemaal anders: “Wij denken daar net zo over!”
Als het verzet zich verenigt..
