Bobbejaan aan de Orinoco

Ingezonden door Jan Franssen op do, 17/02/2011 - 01:00

Op 15 februari werd ik 36 jaar. Een mijmering ...

Verjaren aan de Orinoco is:

Ver van huis Lien missen.

Ontmoetingen hebben met medewerkers van een staalgigant en telkens een stevige handdruk ontvangen voor mijn verjaardag. Onder de indruk zijn van de grootte van deze industrie: de oceanenboten die aanmeren en ijzererts inslagen in hun buik, overal roestbruin stof, hoge fabriekgebouwen die doen denken aan de installaties in Charleroi en Luik, fiere arbeiders die vertellen over het proces naar arbeiderscontrole in hun fabriek.

Gaan eten in een chique club die vroeger enkel toegankelijk was voor de elite maar waar vandaag alle arbeiders welkom zijn. Kijken naar de kinderen die spelen in het zwembad en zelf jaloers worden.

Een happy birthday ontvangen via de gsm ingezongen door het andere deel van onze groep dat nu in San Felipe zit, 15 uur busreis hier vandaan.

Met Lise, Janneke, Thomas en Karel een frisse pint drinken op het terras van ons hotel.

Genieten van de mooie hotelkamer en een halfuur onder de douche staan. Nadien een stapje in de wereld zetten met onze begeleiders van de staalfabriek Sidor. Nippen aan een glas lekkere vino tinto (malbec) uit chili.

Een avondritje door de nieuwe stad, de ramen open en volle bak U2 uit de luidsprekers. De auto zien voltanken voor 3 Bolivar Fuertes (=0,5 euro voor een volle tank!) en op de heuvel kijken naar de lichtjes van de stad en de Orinoco ergens beneden. Mijn compañero Peter zei onlangs dat ik alles afweeg als Kempenzoon, Antwerpen en Geel als referentie neem van de dingen. In dit grote land in beweging wordt dit moeilijk en neem je de volksmassa’s en de movimiento als maat van de dingen. Maar bij het zien van deze avond-stad denk ik toch terug aan Bobbejaan: ‘Zie ik de lichtjes van de Schelde’. Ik word nostalgisch en weet dat thuis iemand voor mij aan de kaai zal staan.

Feliz Cumpleaños.