Chronisch ziek op je oude dag

Ingezonden door Leen Vermeulen op wo, 07/09/2011 - 00:00

Mijn patient Joseph werd twee jaar geleden geopereerd van een tumor en sindsdien gaat hij braaf op zesmaandelijkse controle op de dienst oncologie. Daar lichten ze hem met een arsenaal hoogtechnologische onderzoeken van binnen naar buiten en van buiten naar binnen helemaal door, op zoek naar kwaadaardige cellen in z’n lijf. Tot nu toe zag hij steeds een tevreden specialist die hem telkens kon verzekeren dat alles prima gaat, want de kanker is volledig weg.

Tot zover het goede nieuws.

Sinds de operatie zijn er jammer genoeg een paar complicaties: zijn buikvlies is op een paar plaatsen zo fragiel geworden dat die kan scheuren met een ingeklemde darm als gevolg. Hiervoor werd hij reeds drie keer dringend geopereerd. Daarnaast krijgt hij om de haverklap ernstige infecties met microbes die meer en meer resistent worden. Verschillende opnames drongen zich reeds op om noodgedwongen de meest sterke antibiotica via een baxter te kunnen toedienen. Tja, zegt de specialist, dat is een zeer gekende en typische complicatie bij dit soort kankerheelkunde. We kunnen dat eigenlijk niet voorkomen. De patiënt moet van zeer dichtbij opgevolgd worden zodat we zeer snel telkens opnieuw kunnen behandelen.

Hier begint het slechte nieuws. De kanker is weg... Maar wat heeft Joseph in de plaats?

Hij begint het zo stilaan grondig beu te worden: de voorbije twee jaar passeerde hij ziekenhuis in, ziekenhuis uit. En tussendoor een herstelperiode thuis met de schrik op het lijf hoelang het zal “houden”. Een wekelijks bezoekje van z’n huisarts is een vast sociaal contact geworden in z’n geïsoleerde leventje in z’n kleine woonkamer waar hij amper nog uitkomt, op een paar stappen op z’n terras na om toch maar in beweging te blijven.

Een paar weken geleden tref ik hem thuis in slechte toestand. Een bloedname brengt slecht nieuws. Hij moet terug naar het ziekenhuis, en wel liefst zo snel mogelijk.

“Dokter, moet dat echt?” Ik zie de schrik in z’n ogen. “We hebben al heel veel onbetaalde ziekenhuisfacturen”, zegt z’n vrouw. “Als hij echt terug binnen moet, dan zullen we dat zeker doen, maar a.u.b. toch niet met een ambulance, want dan moeten we naar het dichtsbijzijnde privéziekenhuis. We zijn achterovergevallen van de laatste factuur, en hij werd daar niet eens goed verzorgd: telkens als ik op bezoek ging, moest ik hem wassen omdat de verpleging dat niet gedaan had! We zullen morgenvroeg wel zelf met een taxi naar het openbaar ziekenhuis rijden. ‘s Avonds is daar geen spoeddienst meer, maar het kan toch wel wachten tot morgen zeker?”

De volgende middag krijg ik telefoon: hij werd dadelijk opgenomen op intensieve zorgen met een bekeurende opmerking van de spoedarts dat hij veel te lang gewacht heeft... Schrik hebben van medische zorgen en ze uitstellen wegens de kostprijs... en dat voor een oude Belg met een normaal pensioen en een mutualiteit die helemaal zou moeten werken zoals het hoort! Je kan als Belg maar beter niet chronisch ziek worden op je oude dag.