De stagiair
Ingezonden door Leen Vermeulen op ma, 10/10/2011 - 00:00
We hebben een vijfdejaars student geneeskunde op stage op onze dokterspraktijk. Na verschillende jaren geneeskunde en theorie op papier vinden zo’n jonge mensen het meestal heel fijn om eindelijk eens met ‘echte zieke mensen’ in contact te komen en de realiteit te kunnen toetsen aan de theorie.
Je kunt je als dokter van al die oorzaken geen fluit aantrekken, en je beperken tot het voorschrijven van een ‘paracetamolleke’. Maar je kunt ook als dokter een luisterend oor bieden, en samen met de patiënt nadenken over z’n problemen en mogelijke oplossingen helpen zoeken. Het is ook belangrijk om je patiënt uit te leggen dat die hoofdpijn niet zomaar uit de lucht komt vallen. Dergelijke communicatie vraagt tijd.
Gelukkig is die bij ons op de praktijk gratis voor de patiënten. Binnen de economische markt staat tijd gelijk aan geld. Ook in de gezondheidszorg zie ik deze wetmatigheid met rasse schreden binnensluipen. Praten met patiënten brengt niets op en is dus tijdverlies. Zelfs psychiaters betrap ik erop zich meer en meer te beperken tot voorschrijven en aanpassen van medicatie binnen een raadpleging van tien minuten. Enkel psychologen nemen nog tijd: maar dan wel voor 50 euro per uur, niet terugbetaald!
Maandagavond zag ik kinderen van een terminale patiënt toevallig bij hem thuis. “Dokter, kun je ons wat uitleg geven over de ziekte van ons papa, in het ziekenhuis krijgen we de dokter niet te pakken. We weten niet wat we moeten verwachten.” De man is de nacht nadien thuis overleden. Het gezin bedankte me voor mijn uitleg, mijn zorg en nabijheid op het levenseinde van hun geliefde. Van het ziekenhuis mogen ze enkel nog een hoop facturen verwachten.
“Dokter, de specialist heeft mij niets uitgelegd, hij zou een brief naar u sturen. Kan jij mij zeggen wat ik mankeer?” De weinige keren dat de brief al bij mij aangekomen is, ben ik blij mijn patiënt als mens zijn meest elementaire recht te geven: een duidelijke uitleg over zijn gezondheid. Vaak moet ik zelf nog bellen met het ziekenhuis om op de hoogte gebracht te worden. Wat ze wel meekrijgen, is een afsprakenbon voor de nodige te plannen technische onderzoeken en opvolgconsulten.
“Eerst de mensen, niet de winst”, wie wil samen met mij, en hopelijk nog veel andere gezondheidswerkers een affichecampagne starten om de winstmakende ziekenhuiswinkel terug te doen keren naar z’n oorspronkelijke bedoeling, namelijk zieke mensen en hun gezondheid ter harte nemen!
