[Dagverslag 13] Het 'Erasmusziekenhuis' van Nirgua
Ingezonden door Sofie Blancke op wo, 16/02/2011 - 14:14
Een verhaal van samenstrijden voor het behoud van het openbare ziekenhuis van Nirgua.Samen met Leen, Nele, Ilke, Sofie en Elisa zijn we enkele dagen te gast in San Felipe. San Felipe (100.000 inw) ligt in de staat Yaracuy, ten zuidwesten van Caracas, en is een heel landelijke staat, met veel agroindustrie: koffie, bananen, citrusvruchten. Na Maracay (1.300.000 inw) is deze omgeving een verademing: groen, mooi en proper. De snelweg langs waar we rijden om naar de kleine stad Nirgua (60.000 inw) een uurtje verder te gaan, ligt er piccobello bij: mooi wegdek, in het midden pas gemaaid gras en mooie bougainvillierstruikjes in bloei. Evaristo vertelt dat je heel gemakkelijk het land kan plat leggen door deze snelweg te blokkeren. Alle verkeer dat van West (de rijke oliestaten) naar Oost (de dichtsbevolkte staten zoals de hoofdstad Caracas) moet, passeert hier. Maar gelukkig, zegt hij erbij, is deze deelstaat in handen van de regerende partij, de PSUV, en blijft de energie en voedselvoorziening dus verzekerd.
Vandaag een lange dag van bezoekjes in Nirgua die begon met een officiële begroeting van de burgemeester, een rondleiding in het lokale ziekenhuis, tot de gezondheidspostjes hoog in de bergen tussen de appelsienboomgaarden. Wij hadden heel fijne ontmoetingen met verschillende Cubaanse artsen en vele gezondheidswerkers. Maar het interessants en misschien ook het ontroerends was de in der haast geplande laatste ontmoeting van de dag met de basisgroep van Nirgua.
We vroegen hen hoe zij als basisgroep hun bijdrage aan de gemeente Nirgua zien. Als Orlando vertelt dat hij sinds 2 jaar lid geworden is, via ‘een sociale strijd’ die ze gevoerd hebben, willen we er toch meer over weten.
Het begon eigenlijk in 2007 met de ongerustheid van de wijkbewoners van een deelgemeente dat er in hun gezondheidscentrum een huisarts werd weggenomen. Dat gezondheidscentrum hangt af van het enige en ook publieke ziekenhuisje van Nirgua. Dat ziekenhuis valt onder het bestuur van de deelstaatregering. Met hun basisgroep besloten ze te gaan navragen waarom die huisarts werd weggenomen bij de directie van het ziekenhuis. Toen pas bleek dat daar ook van alles fout liep: de 2 artsen die er waren konden het werk niet aan, het ontbrak aan materiaal, het operatiekwartier (OK) was helemaal verkommerd en stond al 4 jaar buiten dienst, waardoor alle mensen die heelkunde nodig hadden, zich meer dan een uur verder moesten verplaatsen naar San Felipe. Bovendien bleek dat er eigenlijk wel een aannemer was aangeworven die de renovatiewerken van het OK moest uitvoeren, zich al 4 jaar liet betalen maar niets deed. De mensen waren verontwaardigd. De respons was groot toen ze protestbijeekomsten organiseerden. Zij verkregen dat er 10 artsen terug werden aangeworven (kinderarts, gynaecoloog, oogarts, internist..), dat er een ambulance kwam. Maar voor het OK veranderde er niets. Het dorp bleef protestmarsen houden, de confrontaties liepen zo hard op, dat er zelfs mensen zich vastketenden aan de hekkens van hun grote markt ‘Plaza Bolivar’ en dat één van hen in hongerstaking ging. Orlando legt uit dat de nationale regering geweldige goede ideeën heeft, maar dat in het staatsapparaat van de regionale regeringen, zelfs al zijn die van de regeringspartij, nog heel veel corrupte mensen zitten. Dat was het geval bij hen. Uiteindelijk dwong het volk af dat de aannemer toch zijn werk moest komen doen. De renovatie van het OK was echt het politieke breekpunt geworden in het dorp. De strijd tussen voor en tegenstanders van het Bolivariaanse socialistische proces werd daar gevoerd. Als de ene dag de muren mooi geschilderd werden, vond men smorgens de muren overklad en beschadigd terug. Daarop organiseerden ze met vrijwilligers een volkswacht. Van smorgensvroeg tot savondslaat stond iemand van hen de werken te controleren. Zelfs toen het OK helemaal gerenoveerd en ingehuldigd was, werd er van bovenhand door allerlei bureaucratische maatregelen verhinderd dat men er kon opereren. Het is pas als de vorige corrupte goeverneur met de verkiezingen van november 2008 vervangen werd door een nieuwe, dat men eindelijk de eerste operatie kon uitvoeren. Onder politiebegeleiding….
“ Maar wie is er dan tegen dat er een OK werkt?” Orlando licht toe: er waren sommige politici die het niet konden verdragen dat wij de eer zouden opstrijken, anderen willen gewoon chaos creëren zodat de mensen ontevreden worden en de schuld steken op de socialistische regering.
We luisteren alle zes met veel spanning en bewondering. Nu begrijpen we veel beter waarom de mensen ons met zoveel trots hun ziekenhuis deze morgen wilden tonen.
Orlando vertelt dat hij in die strijd het werk van de PCV erg heeft leren appreciëren, hun engagement voor het volk, hun analyse, hun vastberadenheid, en dat hij daarom ook lid geworden is.
Hij kan niet stoppen met vertellen, hij wil ons ook laten weten dat er in dit dorp een groot probleem was van zuivere watervoorziening: alle putten waren besmet, en al 20 jaar werden de werken voor de watervoorziening van een waterkanaal dat rechtstreeks bronwater vanuit de bergen moet aanvoeren, door de oppositie verlamd. En dat ze ook die strijd gewonnen hebben!
We moeten afsluiten, maar niet voordat ik eerst verteld heb over onze strijd voor het behoud van onze openbare ziekenhuizen in Antwerpen, over onze protestacties, met lakens, met een zomerstoet, met bloemen tijdens een waakzaamheidsactie, samen met heel veel andere mensen: patiënten, personeel, huisartsen, ziekenhuisartsen…
Zoals onze franstalige collegabloggers hier al meermaals schreven: “Ah, ça fait chaud au coeur!…” ;-)
