[Dagverslag 14] Soberania Alimentaria: nooit meer honger lijden

Ingezonden door Sofie Blancke op vr, 18/02/2011 - 15:44

Wij hier in Yaracuy waren toch een heel klein beetje afgunstig toen we op de blog de foto's zagen van onze collega's met hun helmen in de grote staalfabriek Sidor aan de andere kant van het land. Maar vandaag werd dat goedgemaakt, we bezochten de terreinen van de gloednieuwe Mission Agrovenezuela. En nu hebben wij ook onze foto met helm, rode! (zie fotoverslag Nele)

Met de staatsgreep en de daaropvolgende nationale staking in 2002, heeft de regering haar les geleerd. De oppositie legde het hele land lam en doordat vele eigenaars van grote bedrijven die oa ook instonden voor de voedselvoorziening tot de oppositie behoren, deden ze 2 maanden lang de mensen honger lijden. Om dit te voorkomen probeert de regering de grote sectoren van de voedselvoorziening te stimuleren, op te bouwen en soms over te nemen. Dit project doopten ze Missión Agrovenezuela. Met vandaag, 6 maanden na de opstart, meer dan 500.000 boeren aangesloten, overstijgt dit alle verwachtingen.

We begonnen ons bezoek in een grote 'landbouwwinkel' van Agropatria. Dit is Venezuela's grootste winkelketen (94) van landbouwartikelen (de Aveve van bij ons), zij leveren niet alleen zaaisel, landbouwmachines, meststoffen en landbouwchemicalïen, maar ook kredieten. Na de oogst, kopen zij de mais op en slaan die op in grote opslagplaatsen, silo's.

Evaristo vertelt ons dat Agropatria sinds oktober 2010 genationaliseerd is. We vroegen aan de basisgroep van Camunare, de gemeente waar deze Agropatria ligt om toelichting: hoe gaat een nationalisatie in zijn werk? Met het leger? Met geweld? Nee, nee, lachen ze, maar wel met onze kracht: Met het volk! We kwamen hier maandenlang samen betogen op de parking, hier en overal in het land. De boeren hier waren het beu. Het vroegere Agroisleña (Spaanse eigenaars), 'verkocht' de subsidies die voor de boeren bestemd waren 3 keer zo duur, hier en ook in de volgende vallei zijn er vele kinderen met aangeboren afwijkingen door de giftige landbouwchemicaliën die ze ons verkochten. Het is de druk van dat ongenoegen, dat verzet, dat de regering de macht gaf om Agroïsleña te nationaliseren, op te kopen.

We mogen het bedrijf bezoeken. Alle arbeiders hebben hun werk behouden aan een beter loon en de prijzen van de landbouwproducten werden 40 à 50% goedkoper voor de boeren. De jonge coördinator, een landbouwingenieur, toont fier de directiezaal die nu vergaderzaal geworden is voor de werknemers en voor de boeren. Hij leidt ons rond doorheen het bedrijf. Bij de hangaar van de chemicaliën merkt hij op dat ze nu in overgang zijn, bedoeling is om helemaal over te schakelen naar duurzame landbouwmethodes. We bezoeken ook het terrein met de enorme silo's. Met de overname van dit bedrijf, bezit de regering nu zelf over 51% van de voedselopslagplaatsen van het hele land.

Een paar kilometer verder ligt het Maisverwerkingsbedrijf. Door de staat gebouwd en opgestart. Er wordt volcontinu gewerkt, in 3 ploegen, telkens 6 dagen wel, 4 dagen vrij. 2 dagen vroeg, 2 dagen dag, 2 dagen late. Elke dag begint met een veiligheidsles. Hier wordt de mais verwerkt tot maismeel, waarmee de Venezolanen arepa's maken, dikke maiskoeken, het nationale basisvoedsel. Ook hier krijgen we een rondleiding, met mutsje en helm...;-) De ook al jonge toezichter legt ons het hele proces uit. Wat er overblijft na het verwijderen van het gele kapseltje en de pit, is het endosperma: een zetmeelvliesje. 'cornflakes!', roepen we herkennend. Ja, maar ongekookt legt hij uit. Enorme machines malen steeds fijner tot meel. De cirkel is rond. De nationale voedselvoorziening is verzekerd: nooit meer afhankelijk, nooit meer honger lijden.

PS: Camunare wordt Camunare Rojo genoemd, Aah het Zelzate van bij ons!

• Reactie toevoegen
• 
• 
•