De zee zien
Ingezonden door Sofie Merckx op ma, 06/09/2010 - 00:00
Jeanine komt geregeld op consultatie en passeerde vorige week weer, om enkele voorschriften te hernieuwen. Ze was heel blij: “Ik ga een week naar Djerba, mijn dochter deed me de reis cadeau.” Ik ben blij voor haar. “Het is de eerste keer dat ik op vakantie ga”. Ik bekijk haar verwonderd. “Wel ja, Sofie, het verst waar ik tot nu toe naartoe ging was Calais, dit is voor mij echt de eerste keer.” Dat raakt me. Niet dat ik niet zou weten dat heel wat van onze patiënten nooit op vakantie gaan. Ik ken het leven van mijn patiënten, maar toch... je kan wel weet hebben van sommige zaken, maar als je dan tegenover de persoon zelf staat is dat toch anders. Ze is ver in de vijftig en ging dus nog nooit op vakantie…
Een vakantiedag die stilaan dichter komt is die van het grote feest aan de zee op 25 september. Mijn kinderen kijken er vol ongeduld naar uit. Ze willen er de vriendjes terugzien die ze deze zomer op het pionierskamp (de kinderen van de PVDA) ontmoetten. Nog 20 keer slapen…
Toen ik Véronique uitnodigde om met ons mee te gaan, was ze daar onmiddellijk voor te vinden. Voor slechts 8 euro wilde ze dat zeker niet missen. Enkele dagen later komt ze haar kaartje kopen. “Dokter, ik zag de zee nog nooit…” Ze is van Congolese afkomst en woont nu enkele jaren in België.
Ik ben aangenaam verrast dat zoveel patiënten die mooie solidariteitsdag met ons willen beleven. De ochtend van 2 september komen niet minder dan 15 patiënten hun kaartjes betalen. Het is het begin van de maand en ze hebben hun loon gekregen. Voor veel van onze patiënten gaat dat zo: de eerste 15 dagen van de maand kunnen ze uitgaven doen en de rest van de maand is het de buikriem aanhalen om toe te komen met die paar euro die ze nog hebben. Acht of tien euro is niet buitensporig veel, maar voor sommigen toch te veel. “Ter plaatse moeten we ook geld uitgeven dokter, en dat kan ik niet...”, is een antwoord dat ik herhaaldelijk krijg. Ik stel hen dan voor zelf een picknick mee te nemen.
Maar ik voel nu al dat het een fantastische dag zal worden. Eline belt om te zeggen dat ze vrienden kon overhalen mee te gaan. Patricia wil ook meer kaartjes. Chryssi is een al wat oudere patiënte van Griekse afkomst. “Dokter, ik heb de hele brochure gelezen en wat jullie daar organiseren is fantastisch”. Jean en Monique werden aangesproken door een van de medewerkers van de groepspraktijk. Ze vragen me: “Wat is dat daar eigenlijk Sofie? Is het een betoging?” – de naam ManiFiesta leidt soms tot enige verwarring. Ik leg hen uit dat het op de eerste plaats een feest is, en dat ze recht hebben op het verminderd tarief van 8 euro, omdat ze invalide zijn en op de ziekenkas staan. Ik kon ze overtuigen en ze zullen ook van de partij zijn. En hoe zit dat met jullie? Komen jullie ook?
